விஸ்வநாதன் & சன்ஸ் — இது சூர்யாவின் “மாஸ்” படம் இல்லை… மனசுக்கான படம்!

முதலில் ஒரு விஷயத்தைத் தெளிவாகச் சொல்லிவிடலாம்.

கருப்பு படத்தில் நீதிமன்றம், ஆக்‌ஷன், மாஸ், உணர்ச்சி என்று சூர்யாவை ஒரு வேறு அவதாரத்தில் பார்த்த ரசிகர்களுக்கு, விஸ்வநாதன் & சன்ஸ் முற்றிலும் வேறு சூர்யாவைக் காட்டுகிறது.

இங்கே சூர்யா:

கையில் துப்பாக்கி வைத்திருக்கிறார்…
ஆனால் சுடுவது எதிரியை அல்ல — வாழ்க்கையின் பிரச்சினைகளை!

அவர் ஒரு சர்வதேச pistol shooter — Sanjay Vishwanath. வயது 40-களில். ஒழுக்கம், இலக்கு, சாதனை என்று வாழ்க்கையை கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்திருக்கும் மனிதர். அங்கேதான் Maddy என்கிற இளம் பெண் வருகிறார். அவர்களுக்குள் உருவாகும் உறவுதான் படத்தின் மையம். இருவருக்கும் சுமார் 20 ஆண்டுகள் வயது வித்தியாசம் என்பதையே படம் முக்கியமான conflict-ஆக எடுத்துக்கொள்கிறது.

 

கதை — “காதல் வந்தால் கணக்கு மாறுமா?”

Sanjay Vishwanath ஒரு சாதாரண மனிதர் கிடையாது.

அவருக்கு வாழ்க்கையில் எல்லாமே target.

Shooting practice-ல் target.

Career-ல் target.

குடும்பத்திலும் ஒரு கட்டுப்பாடு.

ஆனால்…

காதலுக்கு target வைத்து சுட முடியுமா?

அங்கேதான் Maddy வருகிறார்.

மமிதா பைஜு நடித்துள்ள Maddy, Sanjay-ஐ விரும்புகிறார். ஆனால் Sanjay-க்கு வயது வித்தியாசம் ஒரு பெரிய தடையாக இருக்கிறது.

இந்த வயது வித்தியாசத்தை வைத்து comedy செய்யாமல், “சமூகம் ஒரு உறவை எப்படி பார்க்கிறது?” என்ற கேள்விக்குள் படம் செல்ல முயற்சிக்கிறது.

சூர்யா — நடிப்பில் இந்தப் படத்தின் மிகப்பெரிய பலம்

சூர்யாவிடம் ஒரு விஷயம் இருக்கிறது.

அவர் எவ்வளவு பெரிய நடிகராக இருந்தாலும், கதாபாத்திரத்தின் அளவுக்கு தன்னை குறைத்துக் கொள்ள முடியும்.

இங்கே அது நன்றாக வேலை செய்திருக்கிறது.

Sanjay-யின் அமைதியான body language, வயதான தோற்றம், discipline, உள்ளுக்குள் இருக்கும் குழப்பம் — இவற்றை சூர்யா overplay செய்யாமல் கொண்டு செல்கிறார்.

இது “சூர்யா வந்து screen-ஐ ஆக்கிரமிக்கிறார்” என்ற performance இல்லை.

மாறாக,

“Sanjay Vishwanath என்ற மனிதர் screen-ல் வாழ்கிறார்”

என்ற உணர்வு வருகிறது.

அதுதான் இந்தப் படத்தின் முக்கியமான வெற்றி.

மமிதா பைஜு — Surprise package!

உண்மையைச் சொல்ல வேண்டும் என்றால்…

இந்தப் படத்தில் மமிதா பைஜு வெறும் heroine இல்லை.

Maddy கதாபாத்திரத்திற்கு ஒரு குழந்தைத்தனமான energy இருக்கிறது.

அதே நேரத்தில் காதலில் அவளுக்கு இருக்கும் பிடிவாதமும் இருக்கிறது.

சூர்யாவின் controlled performance-க்கு எதிரில் மமிதாவின் spontaneous performance ஒரு நல்ல contrast.

குறிப்பாக இவர்களுக்கிடையேயான chemistry-தான் படத்தை பல இடங்களில் தூக்கி நிறுத்துகிறது.

திரைப்படத்தைப் பற்றிய ஆரம்ப பார்வையாளர் எதிர்வினைகளிலும் மமிதாவின் performance குறிப்பிடத்தக்கதாக பேசப்படுகிறது; சில பார்வையாளர்கள் அவரையே “show stealer” என்று குறிப்பிட்டுள்ளனர்.

ராதிகா சரத்குமார் — இன்னும் அதிகம் பயன்படுத்தியிருக்கலாம்!

ராதிகா சரத்குமார் இப்படத்தில் முக்கியமான பாத்திரத்தில் இருக்கிறார்.

அவருடைய screen presence வழக்கம்போலவே strong.

ஆனால் இங்கே ஒரு கேள்வி:

இவ்வளவு திறமையான நடிகையை இன்னும் கொஞ்சம் ஆழமாக பயன்படுத்தியிருக்கலாமே?

படத்தின் குடும்ப emotional layer-க்கு ராதிகா இன்னும் கொஞ்சம் weight கொடுத்திருக்கலாம் என்ற உணர்வு வருகிறது

ரவீனா டாண்டன் — classy presence

ரவீனா டாண்டன் நீண்ட இடைவெளிக்குப் பிறகு தமிழ் படத்தில் நடித்திருக்கிறார்.

அவருடைய presence படத்திற்கு ஒரு பெரிய production-value feel கொடுக்கிறது.

அவருடைய character வெறும் glamour addition ஆக இல்லாமல் கதையின் emotional/family space-ல் வேலை செய்வது படத்திற்கு plus.

வெங்கி அட்லூரி — இங்குதான் படம் பேசுகிறது!

Vaathi, Lucky Baskhar ஆகிய படங்களுக்குப் பிறகு வெங்கி அட்லூரி மீண்டும் ஒரு relationship/family-oriented space-க்குள் வருகிறார்.

அவருடைய strength என்ன?

Simple விஷயத்தை complicated ஆக்காமல் சொல்லுவது.

அதே நேரத்தில் அவருடைய weakness-ம் அதேதான்.

சில இடங்களில்…

“இது இன்னும் கொஞ்சம் வேகமாகச் சென்றிருக்கலாமே?”

என்று தோன்றுகிறது.

குறிப்பாக படம் முழுவதும் emotional rhythm ஒரே அளவில் இருக்கவில்லை.

முதல் பாதி vs இரண்டாம் பாதி

இதுதான் ரசிகர்கள் அதிகமாக விவாதிக்கக்கூடிய பகுதி.

முதல் பாதி — 👍

முதல் பாதியில் Sanjay-யின் character establishment, shooting world, Maddy-யின் entry, அவர்களுடைய relationship ஆகியவை சுவாரஸ்யமாக அமைக்கப்பட்டுள்ளன.

Freshness இருக்கிறது.

“சூர்யாவை இப்படியும் பயன்படுத்த முடியுமா?” என்ற curiosity வருகிறது.

இரண்டாம் பாதி — 🤔

இரண்டாம் பாதியில் emotional conflict அதிகரிக்கும்போது, screenplay சில இடங்களில் predictable ஆகிவிடுகிறது.

சில காட்சிகள் இன்னும் sharp-ஆக இருந்திருக்கலாம்.

சமீபத்திய பார்வையாளர் விவாதங்களிலும் முதல் பாதி enjoyable; இரண்டாம் பாதி okay-ish என்ற கருத்து காணப்படுகிறது.

அதனால்…

முதல் பாதி — பறக்கிறது.
இரண்டாம் பாதி — கொஞ்சம் தடுமாறுகிறது.

GV பிரகாஷ் — பாடலா? பின்னணி இசையா?

GV பிரகாஷின் இசை இந்தப் படத்தின் mood-க்கு முக்கியமான support.

குறிப்பாக “பட்டாம்பூச்சி” பாடல் வெளியானபோதே சூர்யா–மமிதா combination ரசிகர்களிடம் கவனம் பெற்றது.

அதோடு சூர்யா பாடிய “The Wedding Song” கூட ரசிகர்களின் கவனத்தைப் பெற்றது.

ஆனால் இந்தப் படம் பாடல்களுக்காக மட்டும் நினைவில் நிற்கும் படம் அல்ல.

இங்கே music கதையை carry செய்ய வேண்டும்.

அந்த வேலையை GV பிரகாஷ் பெரும்பாலும் சரியாகச் செய்திருக்கிறார்.

ஒளிப்பதிவு — Nimish Ravi

இந்தப் படத்தின் visual treatment ஒரு பெரிய plus.

Sanjay-யின் shooting world-ஐ stylish-ஆக காட்டுவதும், family portions-ஐ warm-ஆக வைத்திருப்பதும் நல்ல contrast.

வெளிநாட்டு locations + shooting arena + family space

என்று படம் visually பல உலகங்களை இணைக்கிறது.

அதனால் இது சாதாரண குடும்பப் படம் போல flat-ஆக தெரியவில்லை

Action — பெயருக்கு shooter இல்லை!

ஒரு முக்கியமான விஷயம்.

சூர்யா ஒரு international pistol shooter என்பதால், “இது முழுக்க action படம்” என்று நினைத்தால் ஏமாற்றம் ஏற்படலாம்.

Action இருக்கிறது.

ஆனால் அது படத்தின் main course அல்ல.

காதல் + குடும்பம் + வாழ்க்கை + ambition

இதுதான் main course.

துப்பாக்கி ஒரு character device.

படத்தின் மிகப்பெரிய strength

சூர்யாவை மீண்டும் ஒரு “மனிதராக” காட்டியிருப்பது.

சமீபத்திய காலத்தில் சூர்யாவிடம் ரசிகர்கள் எதிர்பார்ப்பது:

Mass dialogue
Mass intro
பெரிய fight
பெரிய twist
பெரிய BGM

ஆனால் இந்தப் படம் சொல்வது:

“சூர்யா… கொஞ்சம் அமைதியாக உட்காருங்க. ஒரு மனிதனாக வாழ்ந்து பாருங்க.”

அந்த மாற்றம் தான் இந்தப் படத்தின் USP.

மிகப்பெரிய minus

படத்தின் concept fresh.

ஆனால் அந்த concept-ஐ முழுமையாக exploit செய்திருக்கிறார்களா?

அதுதான் கேள்வி.

20 வருட வயது வித்தியாசம் கொண்ட காதல் என்பது ஒரு மிகப்பெரிய social conflict ஆக மாறியிருக்கலாம்.

ஆனால் படம் சில இடங்களில் அதை comedy-ஆகவும், சில இடங்களில் emotional drama-ஆகவும் கையாளுகிறது.

அதனால் ஒரு கட்டத்தில்:

“இந்தப் படம் உண்மையில் எதைப் பற்றி பேசுகிறது?”

என்ற கேள்வி எழுகிறது.

யார் இந்தப் படத்தை பார்க்கலாம்?

சூர்யா ரசிகர்கள்:

கண்டிப்பாக.

ஆனால் கருப்பு மாதிரி mass expect பண்ணாமல் போங்கள்.

குடும்ப audience:

நல்ல choice.

காதல் பட ரசிகர்கள்:

Definitely worth trying.

Full action ரசிகர்கள்:

Expectation கொஞ்சம் குறைத்துக் கொள்ளுங்கள்.

வயது வித்தியாச காதல் கதைகளை விரும்புபவர்கள்:

இந்தப் படம் உங்களுக்கு interesting ஆக இருக்கும்.

இறுதித் தீர்ப்பு

விஸ்வநாதன் & சன்ஸ் — பெரிய சத்தம் போடாமல் பேசும் சூர்யா படம்.

இது கருப்பு இல்லை.

இது கங்குவா மாதிரி பிரம்மாண்ட fantasy இல்லை.

இது ரோலெக்ஸ் மாதிரி mass madness-ம் இல்லை.

இது ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கைக்குள் காதல் வந்து கதவைத் தட்டும் படம்.

சூர்யா அதை maturity-யுடன் கையாள்கிறார்.

மமிதா freshness கொண்டு வருகிறார்.

வெங்கி அட்லூரி நல்ல ஒரு simple idea-வை அழகாக ஆரம்பிக்கிறார்.

ஆனால் இரண்டாம் பாதியில் அந்த idea-வுக்கு இன்னும் கொஞ்சம் screenplay strength தேவைப்பட்டிருக்கிறது.

என் மதிப்பெண்: 3.5 / 5

கதை — 3.25/5
திரைக்கதை — 2.75/5
சூர்யா — 4/5
மமிதா — 4/5
இயக்கம் — 3/5
இசை — 3.25/5
ஒளிப்பதிவு — 3.5/5
Entertainment — 3/5

ஒரே வரியில் “Kodanki Voice” verdict:

“துப்பாக்கி சுடத் தெரிந்த சூர்யாவுக்கு… காதல் சுட்டால் என்ன ஆகும்? — அதைத்தான் விஸ்வநாதன் & சன்ஸ் சொல்கிறது! குறி சரிதான்… ஆனால் கிளைமாக்ஸ் வரை புல் ஸ்கோர் அடிக்கவில்லை!”