சனிக்கிழமை, நவம்பர் 21
Shadow

 OM தனுஷ் படமா? சாய் பல்லவி படமா? கோடங்கி விமர்சனம் 2.5/5

 

 இது தனுஷ் படமா? சாய் பல்லவி படமா? 

ஒரு பெரிய நட்சத்திரக் கூட்டத்தை வைத்துக்கொண்டு, ஒரு பெரிய கதையைச் சொல்ல நினைத்திருக்கிறார் இயக்குநர் ராஜ்குமார் பெரியசாமி. ஆனால் அந்தக் கதையை முழுமையாக ரசிகர்களின் மனதுக்குள் இறக்கிவிட்டாரா என்றால்… அதில்தான் கொஞ்சம் தடுமாற்றம்!

ஆந்திராவின் சேஷாசலம் வனப்பகுதியைச் சுற்றி நடக்கும் செம்மரக் கடத்தல் பின்னணியில் கதை நகர்கிறது.

கடத்தல் கும்பலுக்குள் ஊடுருவி அதன் செயல்பாடுகளை வெளிக்கொண்டு வருவதற்காக ரகசியப் பணியில் ஈடுபடுகிறார் தனுஷ். மரம் வெட்டும் தொழிலாளி என்ற அடையாளத்தில் கும்பலுக்குள் நுழைந்து, அதன் முக்கிய நபரான மம்மூட்டியின் நம்பிக்கையைப் பெறுகிறார்.

மறுபுறம், காவல்துறை நடவடிக்கையை வழிநடத்தும் அதிகாரியாக சாய் பல்லவி. ஒரு பக்கம் கடமை, இன்னொரு பக்கம் மனிதநேயம், நடுவில் சிக்கிக்கொள்ளும் தனுஷ்!

இங்கேதான் படம் ஒரு சாதாரண போலீஸ் – திருடன் கதையிலிருந்து வெளியே வந்து, மனிதர்களின் உறவுகளையும் அதிகாரத்தின் எல்லைகளையும் கேள்வி கேட்க முயற்சிக்கிறது.

தனுஷுக்கு இந்தப் படம் ஒரு வித்தியாசமான முயற்சி.

வழக்கமான அழுகை, ஆவேசம், பழிவாங்கும் உணர்ச்சி என்று ஒரே பாதையில் செல்லாமல், இரண்டு அடையாளங்களுக்கு நடுவே வாழும் மனிதராக நடித்திருக்கிறார்.

வெளியில் ஒரு சாதாரண மரம் வெட்டும் தொழிலாளி. உள்ளுக்குள் ஒரு ரகசியப் புலனாய்வு அதிகாரி. இந்த இரண்டு முகங்களுக்கும் இடையே அவர் காட்டும் உடல்மொழி, பார்வை, குரல் மாற்றங்கள் கவனிக்க வைக்கின்றன.

குறிப்பாக, அறிமுகத்தில் வரும் நீண்ட சிங்கிள் ஷாட் காட்சி தனுஷின் உடல் உழைப்பையும் இயக்குநரின் காட்சியமைப்பையும் வெளிப்படுத்துகிறது.

ஆனால் ஒரு கேள்வி இருக்கிறது…

தனுஷ் இவ்வளவு உழைத்திருக்கிறார். அந்த உழைப்புக்கு ஏற்ற அளவுக்கு திரைக்கதை அவருக்கு வலுவான தருணங்களைக் கொடுத்திருக்கிறதா? எல்லா இடங்களிலும் இல்லை!

நித்யா ரெட்டி என்ற காவல்துறை அதிகாரி கதாபாத்திரத்தில் சாய் பல்லவி.

வெறும் கதாநாயகியாக வந்து பாடலுக்கு நடனமாடிவிட்டு போகும் வேடம் அல்ல. முடிவெடுக்கும் அதிகாரம், புலனாய்வு அறிவு, உணர்ச்சிப் போராட்டம், களத்தில் இறங்கும் துணிச்சல் என முழுமையான கதாபாத்திரம்.

குறிப்பாக, ஆக்‌ஷன் காட்சிகளில் அவர் காட்டும் நம்பிக்கை பாராட்டுக்குரியது. சில இடங்களில் தனுஷையும் மம்மூட்டியையும் தாண்டி பார்வையாளர்களின் கவனத்தைத் தன் பக்கம் இழுத்துவிடுகிறார்.

இந்தப் படத்தில் சாய் பல்லவிக்கு கிடைத்திருப்பது வெறும் திரை நேரம் அல்ல; முக்கியத்துவம்!

பர்மா கார்த்திகேயன் என்ற கடத்தல் வலையமைப்பின் முக்கிய நபராக மம்மூட்டி.

அவருடைய நடிப்பில் ஒரு தனி கம்பீரம் இருக்கிறது. அதிகமாகக் கத்த வேண்டிய அவசியமில்லை. ஒரு பார்வை, ஒரு அமைதி, ஒரு சிறிய உடல்மொழி… அதிலேயே அந்தக் கதாபாத்திரத்தின் அதிகாரம் தெரிகிறது.

தனுஷுடன் உருவாகும் உறவு படத்தின் முக்கியமான உணர்ச்சிப் புள்ளி.

ஆனால் இவ்வளவு பெரிய நடிகரை வைத்துக்கொண்டு, அவருடைய கதாபாத்திரத்தின் ஆழத்தை இன்னும் அதிகமாகப் பயன்படுத்தியிருக்கலாம். மம்மூட்டியின் திரை ஆளுமை இருக்கிறது; அதற்கு இணையான வலிமையான காட்சிகள் இன்னும் கிடைத்திருக்க வேண்டும்.

ரோஜா என்ற கதாபாத்திரத்தில் ஸ்ரீலீலா.

கதையின் உணர்ச்சிப் பகுதிக்கு உதவுகிறார். ஆனால் கதாபாத்திரத்துக்கு இன்னும் ஆழம் கொடுத்திருக்கலாம். சில காட்சிகளில் அவருடைய கோபமும் உணர்ச்சியும் இயல்பாகப் பதிவாகாமல், செயற்கையாகத் தெரிகின்றன.

அமரன் படத்தில் உணர்ச்சியையும் தேசப்பற்றையும் இணைத்த ராஜ்குமார் பெரியசாமி, இங்கே ஒரு பெரிய குற்றப் பின்னணியைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார்.

செம்மரக் கடத்தல், காவல்துறை நடவடிக்கை, ரகசியப் புலனாய்வு, அதிகாரம், பழங்குடி மக்களின் வாழ்க்கை எனப் பல அடுக்குகளைப் பேச முயற்சிக்கிறார்.

முதல் பாதியில் இந்த முயற்சி நன்றாகவே வேலை செய்கிறது. கதாபாத்திரங்களை அறிமுகப்படுத்துவதிலும், கடத்தல் உலகத்தை உருவாக்குவதிலும் இயக்குநரின் உழைப்பு தெரிகிறது.

ஆனால் இடைவேளைக்குப் பிறகு திரைக்கதை பல திசைகளில் பயணிக்கிறது. முக்கியமான சமூகக் கேள்விகளை எழுப்பிவிட்டு, அவற்றை ஆழமாக விவாதிக்காமல் சில வசதியான திருப்பங்களுக்கும் நீண்ட சண்டைக் காட்சிகளுக்கும் இடம் கொடுக்கிறது.

2015 சேஷாசலம் துப்பாக்கிச் சூடு சம்பவத்தில் உயிரிழந்த தமிழ்த் தொழிலாளர்கள் தொடர்பான சர்ச்சைகளையும் படம் நினைவூட்டுகிறது. காவல்துறை அதிகாரம், சட்டத்தின் முன் சமத்துவம், பழங்குடி மக்களின் பாதிப்பு போன்ற கேள்விகளை முன்வைக்கிறது. ஆனால் அவற்றை முழுமையாக ஆராயாமல் விட்டுவிடுகிறது என்பதே ஒரு முக்கியமான விமர்சனம்.

நட்சத்திரங்களை வைத்து படம் எடுப்பது பெரிய விஷயம் அல்ல… அந்த நட்சத்திரங்களுக்குத் தீனி போடும் கதையை எழுதுவதுதான் பெரிய விஷயம்!

தனுஷ் உழைத்திருக்கிறார். சாய் பல்லவி மிரட்டியிருக்கிறார். மம்மூட்டி தனது அனுபவத்தை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். இயக்குநர் ஒரு பெரிய கதையைச் சொல்ல முயற்சித்திருக்கிறார்.

ஆனால் இத்தனை பெரிய கூட்டணியை வைத்துக்கொண்டு, ரசிகர்களை இருக்கையின் நுனியில் அமர வைக்க வேண்டிய திரைக்கதை இரண்டாம் பாதியில் சற்றே சோர்ந்து போகிறது.

ஓம் படத்தில் திறமை இருக்கிறது. உழைப்பு இருக்கிறது. நல்ல காட்சிகளும் இருக்கின்றன. ஆனால் எல்லாவற்றையும் ஒன்றாக இணைத்து மறக்க முடியாத சினிமா அனுபவமாக மாற்றும் அந்த மாயம் முழுமையாக நிகழவில்லை.

வெற்றிகள்

  • தனுஷின் டெம்ப்ளட் நடிப்பு
  • சாய் பல்லவியின் வலுவான கதாபாத்திரம்
  • மம்மூட்டியின் திரை ஆளுமை
  • முதல் பாதியின் புலனாய்வு விறுவிறுப்பு
  • ஒளிப்பதிவு மற்றும் பின்னணி இசை

குறைபாடுகள்

  • இரண்டாம் பாதியில் திரைக்கதை தடுமாறுகிறது
  • சில கதாபாத்திரங்களுக்கு போதிய ஆழம் இல்லை
  • நீளமான காட்சிகள்
  • சமூகப் பிரச்சினைகளை ஆழமாகப் பேசத் தவறுகிறது
  • எதிர்பார்த்த அளவுக்கு உணர்ச்சிகரமான உச்சம் இல்லை
  • சோகத்தின் வலி மிஸ்ஸிங்…
  • நம்பமுடியாத பலவீனமான அரத பழசு இன்பாமர் டெக்னிக் திரைக்கதை
  • ம்ம்முட்டியை சரியாக பயன்படுத்தாமல் விட்டது
  • ஸ்ரீலீலாவை ஜூனியர் ஆர்ட்டிஸ்ட் போல காட்டியது

தனுஷுக்காகவும், சாய் பல்லவிக்காகவும் பார்க்கலாம். மம்மூட்டிக்காகக் காத்திருப்பவர்களுக்கு இன்னும் கொஞ்சம் ஏமாற்றம் இருக்கலாம்.

“ஓம் என்று தலைப்பு வைத்துவிட்டால் மட்டும் படம் தெய்வீகமாகிவிடாது… தனுஷ், சாய் பல்லவி, மம்மூட்டி என்று மூன்று பெரிய நட்சத்திரங்களை வைத்துவிட்டால் மட்டும் திரைக்கதை பிரம்மாண்டமாகிவிடாது! இயக்குநரே… அடுத்த அத்தியாயத்தில் கதையிலும் திரைக்கதையிலும் இன்னும் கொஞ்சம் கவனியுங்கள்!”

கோடங்கி  2.5/5

 

 

 

மறுமொழி இடவும்

உங்கள் மின்னஞ்சல் வெளியிடப்பட மாட்டாது தேவையான புலங்கள் * குறிக்கப்பட்டன